وَإِذَا تَوَلَّىٰ سَعَىٰ فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ ۗ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْفَسَادَ(205)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
(نشانه آن، اين است که) هنگامي که روي برميگردانند (و از نزد تو خارج ميشوند)، در راه فساد
در زمين، کوشش ميکنند، و زراعتها و چهارپايان را نابود ميسازند، (با اينکه ميدانند) خدا فساد
را دوست نميدارد.
ترجمه آیت الله انصاری
و هنگامي که [چنين دشمن سرسختي] قدرت و حکومتي يابد، مي کوشد که در زمين فساد و تباهي به بار آورد، و زراعت و نسل را نابود کند؛ و خدا فساد و تباهي را دوست ندارد.
ترجمه دکتر فولادوند
و چون برگردد [يا رياستى يابد] کوشش مىکند که در زمين فساد نمايد و کِشت و نسل را نابود سازد، و خداوند تباهکارى را دوست ندارد.
تفسیر نمونه
#204