وَمَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَتَثْبِيتًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ كَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ أَصَابَهَا وَابِلٌ فَآتَتْ أُكُلَهَا ضِعْفَيْنِ فَإِنْ لَمْ يُصِبْهَا وَابِلٌ فَطَلٌّ ۗ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ(265)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
و (کار) کساني که اموال خود را براي خشنودي خدا، و تثبيت (ملکات انساني در) روح خود، انفاق
ميکنند، همچون باغي است که در نقطه بلندي باشد، و بارانهاي درشت به آن برسد، (و از هواي آزاد
و نور آفتاب، به حد کافي بهره گيرد،) و ميوه خود را دو چندان دهد (که هميشه شاداب و با طراوت
است. ) و خداوند به آنچه انجام ميدهيد، بيناست.
ترجمه آیت الله انصاری
ومثل کساني که اموالشان را براي طلب خشنودي خدا و استوار کردن نفوسشان [بر حقايق ايماني و فضايل اخلاقي] انفاق مي کنند، مانند بوستاني است در جايي بلند که باراني تند به آن برسد، در نتيجه ميوه اش را دو چندان بدهد، و اگر باران تندي به آن نرسد باران ملايمي مي رسد [و آن براي شادابي و محصول دادنش کافي است] و خدا به آنچه انجام مي دهيد، بيناست.
ترجمه دکتر فولادوند
و مَثَل [صدقات] کسانى که اموال خويش را براى طلب خشنودى خدا و استوارى روحشان انفاق مىکنند، همچون مَثَل باغى است که بر فراز پشتهاى قرار دارد [که اگر] رگبارى بر آن برسد، دو چندان محصول برآورد، و اگر رگبارى هم بر آن نرسد، بارانِ ريزى [براى آن بس است]، و خداوند به آنچه انجام مىدهيد بيناست.
تفسیر نمونه
#264