وَإِذَا غَشِيَهُمْ مَوْجٌ كَالظُّلَلِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ فَمِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ ۚ وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلَّا كُلُّ خَتَّارٍ كَفُورٍ(32)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
و هنگامي که (در سفر دريا) موجي همچون ابرها آنان را بپوشاند (و بالا رود و بالاي سرشان قرار
گيرد)، خدا را با اخلاص ميخوانند، اما وقتي آنها را به خشکي رساند و نجات داد، بعضي راه اعتدال
را پيش ميگيرند (و به ايمان خود وفادار ميمانند، در حالي که بعضي ديگر فراموش کرده راه کفر پيش
ميگيرند)، ولي آيات ما را هيچ کس جز پيمانشکنان ناسپاس انکار نميکنند!
ترجمه آیت الله انصاری
و چون آنان را [در دريا] موجي [به دنبال موجي] مانند ابرهاي سايه انداز فرو پوشد، خدا را در حالي که ايمان و عبادت را براي او [از هرگونه شرکي] خالص مي کنند، مي خوانند، و زماني که آنان را به خشکي مي رساند برخي از آنان به راه ميانه و معتدل [که راه توحيد است] مي روند [و برخي پيمان مي شکنند] و آيات ما را جز هر پيمان شکن خائن و کفر پيشه اي انکار نمي کند.
ترجمه دکتر فولادوند
و چون موجى کوهآسا آنان را فرا گيرد، خدا را بخوانند و اعتقاد [خود] را براى او خالص گردانند، و[لى] چون نجاتشان داد و به خشکى رساند برخى از آنان ميانهرو هستند، و نشانههاى ما را جز هر خائن ناسپاسگزارى انکار نمىکند.
تفسیر نمونه
#31