وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلَّا أَنْ قَالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ(147)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
سخنشان تنها اين بود که: (پروردگارا! گناهان ما را ببخش! و از تندرويهاي ما در کارها، چشمپوشي
کن! قدمهاي ما را استوار بدار! و ما را بر جمعيت کافران، پيروز گردان!
ترجمه آیت الله انصاری
و سخن آنان [در گرما گرم و سختي جنگ] جز اين نبود که گفتند: پروردگارا! گناهان ما و زياده روي در کارمان را بر ما ببخش و قدم هايمان را استوار بدار و ما را بر گروه کافران ياري ده.
ترجمه دکتر فولادوند
و سخن آنان جز اين نبود که گفتند: «پروردگارا، گناهان ما و زيادهروى ما، در کارمان را بر ما ببخش، و گامهاى ما را استوار دار، و ما را بر گروه کافران يارى ده.»
تفسیر نمونه
#146