الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىٰ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَٰذَا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ(191)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
همانها که خدا را در حال ايستاده و نشسته، و آنگاه که بر پهلو خوابيدهاند، ياد ميکنند، و در
اسرار آفرينش آسمانها و زمين ميانديشند، (و ميگويند:) بار الها! اينها را بيهوده نيافريدهاي!
منزهي تو! ما را از عذاب آتش، نگاه دار!
ترجمه آیت الله انصاری
آنان که همواره خدا را ايستاده و نشسته و به پهلو آرميده ياد مي کنند، و پيوسته در آفرينش آسمان ها و زمين مي انديشند، [و از عمق قلب همراه با زبان مي گويند:] پروردگارا! اين [جهان با عظمت] را بيهوده نيافريدي، تو از هر عيب و نقصي منزّه و پاکي؛ پس ما را از عذاب آتش نگاهدار.
ترجمه دکتر فولادوند
همانان که خدا را [در همه احوال] ايستاده و نشسته، و به پهلو آرميده ياد مىکنند، و در آفرينش آسمانها و زمين مىانديشند [که:] پروردگارا، اينها را بيهوده نيافريدهاى؛ منزهى تو! پس ما را از عذاب آتش دوزخ در امان بدار.
تفسیر نمونه
#190