إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَمَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْ أَحَدِهِمْ مِلْءُ الْأَرْضِ ذَهَبًا وَلَوِ افْتَدَىٰ بِهِ ۗ أُولَٰئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ وَمَا لَهُمْ مِنْ نَاصِرِينَ(91)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
کساني که کافر شدند و در حال کفر از دنيا رفتند، اگر چه روي زمين پر از طلا باشد، و آن را بعنوان
فديه (و کفاره اعمال بد خويش) بپردازند، هرگز از هيچيک آنها قبول نخواهد شد، و براي آنان، مجازات
دردناک است، و ياوراني ندارند.
ترجمه آیت الله انصاری
قطعاً کساني که کافر شدند و در حال کفر از دنيا رفتند، هرگز از هيچ يک از آنان [براي رهايي از عذاب] هر چند به اندازه آکندگي زمين از طلا فديه و عوض دهد، پذيرفته نمي شود؛ براي آنان عذابي دردناک خواهد بود، و هيچ ياوري نخواهند داشت.
ترجمه دکتر فولادوند
در حقيقت، کسانى که کافر شده و در حال کفر مردهاند، اگر چه [فراخناى] زمين را پر از طلا کنند و آن را [براى خود] فديه دهند، هرگز از هيچ يک از آنان پذيرفته نگردد؛ آنان را عذابى دردناک خواهد بود، و ياورانى نخواهند داشت.
تفسیر نمونه
#90