وَحَسِبُوا أَلَّا تَكُونَ فِتْنَةٌ فَعَمُوا وَصَمُّوا ثُمَّ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ ثُمَّ عَمُوا وَصَمُّوا كَثِيرٌ مِنْهُمْ ۚ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا يَعْمَلُونَ(71)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
گمان کردند مجازاتي در کار نخواهد بود! از اينرو (از ديدن حقايق و شنيدن سخنان حق،) نابينا
و کر شدند، سپس (بيدار گشتند، و) خداوند توبه آنها را پذيرفت، ديگربار (در خواب غفلت فرو رفتند،
و) بسياري از آنها کور و کر شدند، و خداوند، به آنچه انجام ميدهند، بيناست.
ترجمه آیت الله انصاری
وپنداشتند که عذاب و مجازاتي وجود ندارد؛ بنابراين [از ديدن واقعيات] کور و [از شنيدن حقايق و معارف] کر شدند، سپس [بعد از آگاهي و توبه کردن] خدا توبه آنان را پذيرفت. باز بسياري از آنان کور و کر شدند! و خدا به آنچه انجام مي دهند، بيناست.
ترجمه دکتر فولادوند
و پنداشتند کيفرى در کار نيست. پس کور و کر شدند. سپس خدا توبه آنان را پذيرفت. باز بسيارى از ايشان کور و کر شدند، و خدا به آنچه انجام مىدهند بيناست.
تفسیر نمونه
#70