أَلَهُمْ أَرْجُلٌ يَمْشُونَ بِهَا ۖ أَمْ لَهُمْ أَيْدٍ يَبْطِشُونَ بِهَا ۖ أَمْ لَهُمْ أَعْيُنٌ يُبْصِرُونَ بِهَا ۖ أَمْ لَهُمْ آذَانٌ يَسْمَعُونَ بِهَا ۗ قُلِ ادْعُوا شُرَكَاءَكُمْ ثُمَّ كِيدُونِ فَلَا تُنْظِرُونِ(195)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
آيا (آنها حداقل همانند خود شما) پاهايي دارند که با آن راه بروند؟! يا دستهايي دارند که با
آن چيزي را بگيرند (و کاري انجام دهند)؟! يا چشماني دارند که با آن ببينند؟! يا گوشهايي دارند
که با آن بشنوند؟! (نه، هرگز، هيچکدام،) بگو: ((اکنون که چنين است،) بتهاي خويش را که شريک خدا
قرار دادهايد (بر ضد من) بخوانيد، و براي من نقشه بکشيد، و لحظهاي مهلت ندهيد، (تا بدانيد کاري
از آنها ساخته نيست)!
ترجمه آیت الله انصاری
آيا آنها پاهايي دارند که با آن راه روند، يا دست هايي دارند که با آن بگيرند، يا چشم هايي دارند که با آن ببينند، يا گوش هايي دارند که با آن بشنوند؟! بگو: شريکان خود را [به کمک خويش] بخوانيد، سپس [بر ضدِّ من هر توطئه و] نيرنگي [داريد] به کار گيريد و [براي نابودي من لحظه اي مرا [مهلت ندهيد] تا براي شما ثابت شود که هيچ کاري در هيچ زمينه اي از غير خدا بر نمي آيد.]
ترجمه دکتر فولادوند
آيا آنها پاهايى دارند که با آن راه بروند، يا دستهايى دارند که با آن کارى انجام دهند، يا چشمهايى دارند که با آن بنگرند، يا گوشهايى دارند که با آن بشنوند؟ بگو: «شريکان خود را بخوانيد؛ سپس در باره من حيله به کار بريد و مرا مهلت مدهيد.»
تفسیر نمونه
#194