ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّىٰ عَفَوْا وَقَالُوا قَدْ مَسَّ آبَاءَنَا الضَّرَّاءُ وَالسَّرَّاءُ فَأَخَذْنَاهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ(95)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
سپس (هنگامي که اين هشدارها در آنان اثر نگذاشت)، نيکي (و فراواني نعمت و رفاه) را به جاي بدي
(و ناراحتي و گرفتاري) قرار داديم، آنچنان که فزوني گرفتند، (و همهگونه نعمت و برکت يافتند، و
مغرور شدند،) و گفتند: ((تنها ما نبوديم که گرفتار اين مشکلات شديم،) به پدران ما نيز ناراحتيهاي
جسمي و مالي رسيد. ) چون چنين شد، آنها را ناگهان (به سبب اعمالشان) گرفتيم (و مجازات کرديم)،
در حالي که نميفهميدند.
ترجمه آیت الله انصاری
سپس [هنگامي که اين مصايب، مايه بيداري آنان نشد] به جاي آن مصايب، رفاه وفراواني نعمت قرار داديم تا [ازنظر مال، ثروت، جمعيت و قدرت] فزوني يافتند، [بلکه بيدار شوند ولي رفاه و فراواني نعمت در بيدار کردنشان مؤثّر نيفتاد] و گفتند: به پدران ما هم به طور طبيعي تهيدستي و سختي و رنج و بيماري رسيد [و ربطي به رويارويي ما با پيامبران و خشم خدا نداشت]؛ پس به ناگاه آنان را در حالي که درک نمي کردند [به عذابي سخت و نابود کننده] گرفتيم.
ترجمه دکتر فولادوند
آنگاه به جاى بدى [=بلا]، نيکى [=نعمت] قرار داديم تا انبوه شدند و گفتند: «پدران ما را [هم مسلماً به حکم طبيعت] رنج و راحت مىرسيده است.» پس در حالى که بى خبر بودند بناگاه [گريبان] آنان را گرفتيم.
تفسیر نمونه
#94