فَقَالُوا رَبَّنَا بَاعِدْ بَيْنَ أَسْفَارِنَا وَظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَجَعَلْنَاهُمْ أَحَادِيثَ وَمَزَّقْنَاهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ(19)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
ولي (اين ناسپاس مردم) گفتند: (پروردگارا! ميان سفرهاي ما دوري بيفکن) (تا بينوايان نتوانند
دوش به دوش اغنيا سفر کنند! و به اين طريق) آنها به خويشتن ستم کردند! و ما آنان را داستانهايي
(براي عبرت ديگران) قرار داديم و جمعيتشان را متلاشي ساختيم، در اين ماجرا، نشانههاي عبرتي براي
هر صابر شکرگزار است.
ترجمه آیت الله انصاری
پس [اين مغرورشدگان به رفاه و خوشي و ناسپاسان در برابر نعمت] گفتند: پروردگارا! ميان سفرهاي ما، دوري و فاصله انداز. [اين را درخواست کردند تا تهيدستان و پا برهنگان نتوانند در کنار آنان سفر کنند]، و [اين گونه آنان] بر خودشان ستم کردند، پس ما آنان را داستان هايي [براي عبرت آيندگان] قرار داديم و جمعشان را به شدت متلاشي و تار و مار کرديم، همانا در اين [سرگذشت ها] براي هر صبرکننده سپاس گزاري عبرت هاست
ترجمه دکتر فولادوند
تا گفتند: «پروردگارا، ميان [منزلهاى] سفرهايمان فاصله انداز.» و بر خويشتن ستم کردند. پس آنها را [براى آيندگان، موضوع] حکايتها گردانيديم، و سخت تارومارشان کرديم؛ قطعاً در اين [ماجرا] براى هر شکيباى سپاسگزارى عبرتهاست.
تفسیر نمونه
#18