وَلَا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ ۚ حَتَّىٰ إِذَا فُزِّعَ عَنْ قُلُوبِهِمْ قَالُوا مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ ۖ قَالُوا الْحَقَّ ۖ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ(23)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
هيچ شفاعتي نزد او، جز براي کساني که اذن داده، سودي ندارد! (در آن روز همه در اضطرابند) تا
زماني که اضطراب از دلهاي آنان زايل گردد (و فرمان از ناحيه او صادر شود، در اين هنگام مجرمان
به شفيعان) ميگويند: (پروردگارتان چه دستوري داده؟) ميگويند: (حق را (بيان کرد و اجازه شفاعت
درباره مستحقان داد)، و اوست بلندمقام و بزرگمرتبه!)
ترجمه آیت الله انصاری
شفاعت در پيشگاه خدا جز براي کساني که به آنان اذن دهد سودي ندارد، [آن روز شفيعان و اميدواران به شفاعت مضطربانه به انتظار اذن خدا براي شفاعت هستند] تا زماني که با صدور اذن شفاعت دل هايشان آرام گيرد [در اين هنگام مجرمان به شفيعان] گويند: پروردگارتان چه گفت؟ مي گويند: حق گفت و او بلند مرتبه و بزرگ است.
ترجمه دکتر فولادوند
و شفاعتگرى در پيشگاه او سود نمىبخشد، مگر براى آن کس که به وى اجازه دهد. تا چون هراس از دلهايشان برطرف شود، مىگويند: «پروردگارتان چه فرمود؟» مى گويند: «حقيقت؛ و هموست بلندمرتبه و بزرگ.»
تفسیر نمونه
#22