ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُوا إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ الْأَنْبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ ۚ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ(112)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
هر جا يافت شوند، مهر ذلت بر آنان خورده است، مگر با ارتباط به خدا، (و تجديد نظر در روش ناپسند
خود،) و (يا) با ارتباط به مردم (و وابستگي به اين و آن)، و به خشم خدا، گرفتار شدهاند، و مهر
بيچارگي بر آنها زده شده، چرا که آنها به آيات خدا، کفر ميورزيدند و پيامبران را بناحق ميکشتند.
اينها بخاطر آن است که گناه کردند، و (به حقوق ديگران،) تجاوز مينمودند.
ترجمه آیت الله انصاری
هر زمان و هر کجا يافت شوند، [داغِ] خواري و ذلت بر آنان زده شده، مگر [آنکه] به ريسماني از جانب خدا [که ايمان به قرآن و نبوّت پيامبر است] و يا ريسماني از سوي مردمِ [مؤمن که پذيرش ذمه و شرايط آن است، چنگ زنند] و به خشمي از سوي خدا سزاوار شده اند و [داغِ] بينوايي و بدبختي بر آنان زده شد. اين بدان سبب است که آنان همواره به آيات خدا کفر مي ورزيدند و پيامبران را به ناحق مي کشتند، و اين [کفرورزي و کشتن پيامبران] به سبب اين است که [خدا را] نافرماني نمودند و همواره [از حدود الهي] تجاوز مي کردند.
ترجمه دکتر فولادوند
هر کجا يافته شوند، به خوارى دچار شدهاند -مگر آنکه به پناه امان خدا و زينهار مردم [روند]- و به خشمى از خدا گرفتار آمدند، و [مُهر] بينوايى بر آنان زده شد. اين بدان سبب بود که به آيات خدا کفر مىورزيدند و پيامبران را بناحق مىکشتند. [و نيز] اين [عقوبت] به سزاى آن بود که نافرمانى کردند و از اندازه درمىگذرانيدند.
تفسیر نمونه
#111