مَثَلُ مَا يُنْفِقُونَ فِي هَٰذِهِ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيهَا صِرٌّ أَصَابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ ۚ وَمَا ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَلَٰكِنْ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ(117)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
آنچه آنها در اين زندگي پست دنيوي انفاق ميکنند، همانند باد سوزاني است که به زراعت قومي که
بر خود ستم کرده (و در غير محل و وقت مناسب، کشت نمودهاند)، بوزد، و آن را نابود سازد. خدا به
آنها ستم نکرده، بلکه آنها، خودشان به خويشتن ستم ميکنند.
ترجمه آیت الله انصاری
داستان آنچه [کافران] در اين زندگي دنيا انفاق مي کنند، مانند بادي آميخته با سرمايي سخت است که [به عنوان مجازات] به کشتزار قومي که بر خود ستم کرده اند برسد و آن را نابود کند؛ و خدا به آنان ستم نکرده است، ولي آنان به خويشتن ستم مي ورزند.
ترجمه دکتر فولادوند
مثَل آنچه [آنان] در زندگى اين دنيا [در راه دشمنى با پيامبر] خرج مىکنند، همانند بادى است که در آن، سرماى سختى است، که به کشتزار قومى که بر خود ستم نمودهاند بوزد و آن را تباه سازد؛ و خدا به آنان ستم نکرده، بلکه آنان خود بر خويشتن ستم کردهاند.
تفسیر نمونه
#116