۞ إِذْ تُصْعِدُونَ وَلَا تَلْوُونَ عَلَىٰ أَحَدٍ وَالرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِي أُخْرَاكُمْ فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلَىٰ مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَا أَصَابَكُمْ ۗ وَاللَّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ(153)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
(به خاطر بياوريد) هنگامي را که از کوه بالا ميرفتيد، و جمعي در وسط بيابان پراکنده شدند، و
از شدت وحشت،) به عقب ماندگان نگاه نميکرديد، و پيامبر از پشت سر، شما را صدا ميزد. سپس اندوهها
را يکي پس از ديگري به شما جزا داد، اين بخاطر آن بود که ديگر براي از دست رفتن (غنايم جنگي)
غمگين نشويد، و نه بخاطر مصيبتهايي که بر شما وارد ميگردد. و خداوند از آنچه انجام ميدهيد، آگاه
است.
ترجمه آیت الله انصاری
[ياد کنيد] زماني که [از ميدان جنگ احد] تا مرز پنهان شدن از ديده ها دور مي شديد و به هيچ کس توجه نمي کرديد، در صورتي که پيامبر [که اجابت دعوتش واجب است] شما را از پشت سرتان فرا مي خواند، پس خدا شما را به اندوهي روي اندوهي مجازات کرد تا بر آنچه [از پيروزي و غنيمت] از دستتان رفته و به آنچه [از آسيب و مصيبت] به شما رسيده، اندوهگين نشويد؛ و خدا به آنچه انجام مي دهيد، آگاه است.
ترجمه دکتر فولادوند
[ياد کنيد] هنگامى را که در حال گريز [از کوه] بالا مىرفتيد و به هيچ کس توجه نمىکرديد؛ و پيامبر، شما را از پشت سرتان فرا مىخواند. پس [خداوند] به سزاى [اين بىانضباطى] غمى بر غمتان [افزود]، تا سرانجام بر آنچه از کف دادهايد و براى آنچه به شما رسيده است اندوهگين نشويد، و خداوند از آنچه مىکنيد آگاه است.
تفسیر نمونه
#152