وَالَّذِينَ صَبَرُوا ابْتِغَاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرًّا وَعَلَانِيَةً وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ أُولَٰئِكَ لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِ(22)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
و آنها که بخاطر ذات (پاک) پروردگارشان شکيبايي ميکنند، و نماز را برپا ميدارند، و از آنچه
به آنها روزي دادهايم، در پنهان و آشکار، انفاق ميکنند، و با حسنات، سيئات را از ميان ميبرند،
پايان نيک سراي ديگر، از آن آنهاست.
ترجمه آیت الله انصاری
و براي به دست آوردن خشنودي پروردگارشان [در برابر گناهان و انجام وظايف و حوادث] شکيبايي ورزيدند، و نماز را بر پا داشتند، و بخشي از آنچه را روزي آنان کرديم در نهان و آشکار انفاق نمودند، و همواره با نيکيِ [عبادت] زشتي و پليدي [گناه] را دفع مي کنند [و با خوبي هاي خود نسبت به مردم، بدي هاي آنان را نسبت به خود برطرف مي نمايند]، اينانند که فرجام نيک آن سراي، ويژه آنان است.
ترجمه دکتر فولادوند
و کسانى که براى طلب خشنودى پروردگارشان شکيبايى کردند و نماز برپا داشتند و از آنچه روزيشان داديم، نهان و آشکارا انفاق کردند، و بدى را با نيکى مىزدايند، ايشان راست فرجامِ خوشِ سراى باقى.
تفسیر نمونه
#19