وَنَضَعُ الْمَوَازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيَامَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئًا ۖ وَإِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنَا بِهَا ۗ وَكَفَىٰ بِنَا حَاسِبِينَ(47)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
ما ترازوهاي عدل را در روز قيامت برپا ميکنيم، پس به هيچ کس کمترين ستمي نميشود، و اگر بمقدار
سنگيني يک دانه خردل (کار نيک و بدي) باشد، ما آن را حاضر ميکنيم، و کافي است که ما حسابکننده
باشيم!
ترجمه آیت الله انصاری
و ترازوهاي عدالت را در روز قيامت مي نهيم و به هيچ کس هيچ ستمي نمي شود؛ و اگر [عمل خوب يا بد] هم وزن دانه خردلي باشد آن را [براي وزن کردن] مي آوريم، و کافي است که ما حسابگر باشيم.
ترجمه دکتر فولادوند
و ترازوهاى داد را در روز رستاخيز مىنهيم، پس هيچ کس [در] چيزى ستم نمىبيند، و اگر [عمل] هموزن دانه خردلى باشد آن را مىآوريم و کافى است که ما حسابرس باشيم.
تفسیر نمونه
#46