فَكُلًّا أَخَذْنَا بِذَنْبِهِ ۖ فَمِنْهُمْ مَنْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِ حَاصِبًا وَمِنْهُمْ مَنْ أَخَذَتْهُ الصَّيْحَةُ وَمِنْهُمْ مَنْ خَسَفْنَا بِهِ الْأَرْضَ وَمِنْهُمْ مَنْ أَغْرَقْنَا ۚ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلَٰكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ(40)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
ما هر يک از آنان را به گناهانشان گرفتيم، بر بعضي از آنها طوفاني از سنگريزه فرستاديم، و بعضي
از آنان را صيحه آسماني فروگرفت، و بعضي ديگر را در زمين فرو برديم، و بعضي را غرق کرديم، خداوند
هرگز به آنها ستم نکرد، ولي آنها خودشان بر خود ستم ميکردند!
ترجمه آیت الله انصاری
پس همه را به گناهانشان گرفتيم، بر برخي از آنان توفاني سخت [که با خود ريگ و سنگ مي آورد] فرستاديم، و بعضي را فرياد مرگبار گرفت، و برخي را به زمين فرو برديم، و بعضي را غرق کرديم؛ و خدا بر آن نبود که به آنان ستم کند، ولي آنان بودند که به خودشان ستم کردند.
ترجمه دکتر فولادوند
و هر يک [از ايشان] را به گناهش گرفتار [عذاب] کرديم: از آنان کسانى بودند که بر [سر] ايشان بادى همراه با شن فرو فرستاديم؛ و از آنان کسانى بودند که فرياد [مرگبار] آنها را فرو گرفت؛ و برخى از آنان را در زمين فرو برديم؛ و بعضى را غرق کرديم؛ و [اين] خدا نبود که بر ايشان ستم کرد بلکه خودشان بر خود ستم مىکردند.
تفسیر نمونه
#36