فَإِذَا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذَا هُمْ يُشْرِكُونَ(65)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
هنگامي که بر سوار بر کشتي شوند، خدا را با اخلاص ميخوانند (و غير او را فراموش ميکنند)، اما
هنگامي که خدا آنان را به خشکي رساند و نجات داد، باز مشرک ميشوند!
ترجمه آیت الله انصاری
[مشرکان تا در امنيت و آسايشند، بر آيين شرک تعصّب دارند،] پس زماني که در کشتي سوار مي شوند [و در وسط دريا امواج خطرناک آنان را محاصره مي کند] خدا را در حالي که ايمان و عبادت را براي او [از هرگونه شرکي] خالص مي کنند، مي خوانند، و چون به سوي خشکي نجاتشان مي دهيم به ناگاه به آيين شرک روي مي آورند،
ترجمه دکتر فولادوند
و هنگامى که بر کشتى سوار مىشوند، خدا را پاکدلانه مىخوانند، و[لى] چون به سوى خشکى رساند و نجاتشان داد، بناگاه شرک مىورزند.
تفسیر نمونه
#61