أَوْ كَصَيِّبٍ مِنَ السَّمَاءِ فِيهِ ظُلُمَاتٌ وَرَعْدٌ وَبَرْقٌ يَجْعَلُونَ أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِمْ مِنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِ ۚ وَاللَّهُ مُحِيطٌ بِالْكَافِرِينَ(19)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
يا همچون باراني از آسمان، که در شب تاريک همراه با رعد و برق و صاعقه (بر سر رهگذران) ببارد.
آنها از ترس مرگ، انگشتانشان را در گوشهاي خود ميگذارند، تا صداي صاعقه را نشنوند. و خداوند به
کافران احاطه دارد (و در قبضه قدرت او هستند).
ترجمه آیت الله انصاری
يا [سرگذشت آنان] سرگذشتِ [دچار شدگان به] رگباري شديد از آسمان است که در آن تاريکي ها و رعد و برقي است، [آنان] انگشتانشان را از [صدايِ هولناکِ] صاعقه ها به خاطر بيم مرگ در گوش هايشان مي گذارند [در حالي که راه گريزي از مرگ براي آنان نيست] و خدا به کافرانْ احاطه [همه جانبه] دارد.
ترجمه دکتر فولادوند
يا چون [کسانى که در معرض] رگبارى از آسمان -که در آن تاريکيها و رعد و برقى است- [قرار گرفتهاند]؛ از [نهيب] آذرخش [و] بيم مرگ، سر انگشتان خود را در گوشهايشان نهند، ولى خدا بر کافران احاطه دارد.
تفسیر نمونه
#17