فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ أَبْوَابَ كُلِّ شَيْءٍ حَتَّىٰ إِذَا فَرِحُوا بِمَا أُوتُوا أَخَذْنَاهُمْ بَغْتَةً فَإِذَا هُمْ مُبْلِسُونَ(44)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
(آري،) هنگامي که (اندرزها سودي نبخشيد، و) آنچه را به آنها يادآوري شده بود فراموش کردند،
درهاي همه چيز (از نعمتها) را به روي آنها گشوديم، تا (کاملا) خوشحال شدند (و دل به آن بستند)،
ناگهان آنها را گرفتيم (و سخت مجازات کرديم)، در اين هنگام، همگي مايوس شدند، (و درهاي اميد به
روي آنها بسته شد).
ترجمه آیت الله انصاری
پس چون حقايقي را که [براي عبرت گرفتنشان] به آن يادآوري شده بودند، فراموش کردند، درهاي همه نعمت ها را به روي آنان گشوديم، تا هنگامي که به آنچه داده شدند، مغرورانه خوشحال گشتند، به ناگاه آنان را [به عذاب] گرفتيم، پس يکباره [از نجات خود] درمانده و نوميد شدند.
ترجمه دکتر فولادوند
پس چون آنچه را که بدان پند داده شده بودند فراموش کردند، درهاى هر چيزى [از نعمتها] را بر آنان گشوديم، تا هنگامى که به آنچه داده شده بودند شاد گرديدند؛ ناگهان [گريبان] آنان را گرفتيم، و يکباره نوميد شدند.
تفسیر نمونه
#42