وَعَلَى الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّىٰ إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَنْ لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ(118)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
(همچنين) آن سه نفر که (از شرکت در جنگ تبوک) تخلف جستند، (و مسلمانان با آنان قطع رابطه نمودند،)
تا آن حد که زمين با همه وسعتش بر آنها تنگ شد، (حتي) در وجود خويش، جايي براي خود نمييافتند،
(در آن هنگام) دانستند پناهگاهي از خدا جز بسوي او نيست، سپس خدا رحمتش را شامل حال آنها نمود،
(و به آنان توفيق داد) تا توبه کنند، خداوند بسيار توبهپذير و مهربان است!
ترجمه آیت الله انصاری
و [نيز رحمتش] شامل حال آن سه نفري [بود] که [با بهانه تراشيِ واهي از شرکت در جنگ] بازمانده بودند [و همه مسلمانان به دستور پيامبر با آنان قطع رابطه کردند] تا جايي که زمين با همه وسعت و فراخي اش بر آنان تنگ شد و [از شدت غصه، اندوه و عذاب وجدان] دل هايشان هم در تنگي و مضيقه قرار گرفت، و دانستند که هيچ پناهگاهي از خدا جز به سوي او نيست؛ پس خدا به رحمتش بر آنان توجه کرد تا توبه کنند؛ زيرا خدا بسيار توبه پذير و مهربان است.
ترجمه دکتر فولادوند
و [نيز] بر آن سه تن که بر جاى مانده بودند، [و قبول توبه آنان به تعويق افتاد] تا آنجا که زمين با همه فراخىاش بر آنان تنگ گرديد، و از خود به تنگ آمدند و دانستند که پناهى از خدا جز به سوى او نيست. پس [خدا] به آنان [توفيق ]توبه داد، تا توبه کنند. بى ترديد خدا همان توبهپذير مهربان است.
تفسیر نمونه
#117