وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا ۙ اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا ۖ قَالُوا مَعْذِرَةً إِلَىٰ رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ(164)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
و (به ياد آر) هنگامي را که گروهي از آنها (به گروه ديگر) گفتند: (چرا جمعي (گنهکار) را اندرز
ميدهيد که سرانجام خداوند آنها را هلاک خواهد کرد، يا به عذاب شديدي گرفتار خواهد ساخت؟! (آنها
را به حال خود واگذاريد تا نابود شوند!)) گفتند: ((اين اندرزها،) براي اعتذار (و رفع مسووليت)
در پيشگاه پروردگار شماست، بعلاوه شايد آنها (بپذيرند، و از گناه باز ايستند، و) تقوا پيشه کنند!)
ترجمه آیت الله انصاری
و گروهي از بني اسرائيل [که در برابر بد کاري هاي ديگران ساکت بودند، به پند دهندگان خيرخواه و دلسوز] گفتند: چرا گروهي را که خداهلاک کننده آنان يا عذاب کننده آنان به عذابي سخت است، پند مي دهيد؟ [پند دادن شما کاري نابجاست.] گفتند: براي اينکه در پيشگاه پروردگارمان [نسبت به رفع مسؤوليت خود] حجت و عذر داشته باشيم و شايد آنان [از گناهانشان] بپرهيزند.
ترجمه دکتر فولادوند
و آنگاه که گروهى از ايشان گفتند: «براى چه قومى را که خدا هلاککننده ايشان است، يا آنان را به عذابى سخت عذاب خواهد کرد، پند مىدهيد؟» گفتند: «تا معذرتى پيش پروردگارتان باشد، و شايد که آنان پرهيزگارى کنند.»
تفسیر نمونه
#163