وَلَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا مَا آتَاهُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَرَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ رَاغِبُونَ(59)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
(در حالي که) اگر به آنچه خدا و پيامبرش به آنان داده راضي باشند، و بگويند: (خداوند براي ما
کافي است! و بزودي خدا و رسولش، از فضل خود به ما ميبخشند، ما تنها رضاي او را ميطلبيم. ) (براي
آنها بهتر است)!
ترجمه آیت الله انصاری
و اگر آنان به آنچه خدا و پيامبرش به ايشان عطا کرده اند، خشنود مي شدند و مي گفتند: خدا ما را بس است؛ خدا و پيامبرش به زودي از فضل و احسان خود به ما عطا مي کنند [و] ما فقط به سوي خدا مايل و علاقمنديم [براي آنان بهتر بود.]
ترجمه دکتر فولادوند
و اگر آنان بدانچه خدا و پيامبرش به ايشان دادهاند خشنود مىگشتند و مىگفتند: «خدا ما را بس است به زودى خدا و پيامبرش از کرم خود به ما مىدهند و ما به خدا مشتاقيم» [قطعاً براى آنان بهتر بود].
تفسیر نمونه
#58