وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَىٰ ضُرٍّ مَسَّهُ ۚ كَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ(12)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
هنگامي که به انسان زيان (و ناراحتي) رسد، ما را (در هر حال:) در حالي که به پهلو خوابيده،
يا نشسته، يا ايستاده است، ميخواند، اما هنگامي که ناراحتي را از او برطرف ساختيم، چنان ميرود
که گويي هرگز ما را براي حل مشکلي که به او رسيده بود، نخوانده است! اين گونه براي اسرافکاران،
اعمالشان زينت داده شده است (که زشتي اين عمل را درک نميکنند)!
ترجمه آیت الله انصاری
و چون انسان را گزند و آسيبي رسد، ما را [در همه حالات] به پهلو خوابيده يا نشسته يا ايستاده [به ياري] مي خواند، پس زماني که گزند و آسيبش را برطرف کنيم، آن چنان به راه ناسپاسي و گناه مي رود که گويي هرگز ما را براي برطرف کردن گزند و آسيبي که به او رسيده [به ياري] نخوانده است!! اين گونه براي اسراف کاران اعمالي که همواره انجام مي دادند، آراسته شده [تا جايي که زشتي اعمالشان را نمي فهمند.]
ترجمه دکتر فولادوند
و چون انسان را آسيبى رسد، ما را -به پهلو خوابيده يا نشسته يا ايستاده- مىخواند، و چون گرفتاريش را برطرف کنيم چنان مىرود که گويى ما را براى گرفتاريى که به او رسيده، نخوانده است. اين گونه براى اسرافکاران آنچه انجام مىدادند زينت داده شده است.
تفسیر نمونه
#11