وَلَمَّا فَتَحُوا مَتَاعَهُمْ وَجَدُوا بِضَاعَتَهُمْ رُدَّتْ إِلَيْهِمْ ۖ قَالُوا يَا أَبَانَا مَا نَبْغِي ۖ هَٰذِهِ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ إِلَيْنَا ۖ وَنَمِيرُ أَهْلَنَا وَنَحْفَظُ أَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيرٍ ۖ ذَٰلِكَ كَيْلٌ يَسِيرٌ(65)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
و هنگامي که متاع خود را گشودند، ديدند سرمايه آنها به آنها بازگردانده شده! گفتند: (پدر! ما
ديگر چه ميخواهيم؟! اين سرمايه ماست که به ما باز پس گردانده شده است! (پس چه بهتر که برادر را
با ما بفرستي،) و ما براي خانواده خويش مواد غذايي ميآوريم، و برادرمان را حفظ خواهيم کرد، و
يک بار شتر زيادتر دريافت خواهيم داشت، اين پيمانه (بار) کوچکي است!)
ترجمه آیت الله انصاری
و هنگامي که کالايشان را گشودند، ديدند اموالشان را به آنان بازگردانده اند، گفتند: اي پدر! [بهتر از اين] چه مي خواهيم؟ اين اموال ماست که به ما بازگردانده و ما [دوباره با همين اموال] براي خانواده خود آذوقه مي آوريم و برادرمان را حفظ مي کنيم، و بار شتري اضافه مي کنيم و آن [بار شتر از نظر عزيز که مردي کريم است] باري ناچيز است.
ترجمه دکتر فولادوند
و هنگامى که بارهاى خود را گشودند، دريافتند که سرمايهشان بدانها بازگردانيده شده است. گفتند: «اى پدر، [ديگر] چه مىخواهيم؟ اين سرمايه ماست که به ما بازگردانيده شده است. قوت خانواده خود را فراهم، و برادرمان را نگهبانى مىکنيم، و [با بردن او] يک بار شتر مىافزاييم، و اين [پيمانه اضافى نزد عزيز] پيمانهاى ناچيز است.»
تفسیر نمونه
#63