قَالُوا أَإِنَّكَ لَأَنْتَ يُوسُفُ ۖ قَالَ أَنَا يُوسُفُ وَهَٰذَا أَخِي ۖ قَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا ۖ إِنَّهُ مَنْ يَتَّقِ وَيَصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ(90)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
گفتند: (آيا تو همان يوسفي؟!) گفت: ((آري،) من يوسفم، و اين برادر من است! خداوند بر ما منت
گذارد، هر کس تقوا پيشه کند، و شکيبايي و استقامت نمايد، (سرانجام پيروز ميشود،) چرا که خداوند
پاداش نيکوکاران را ضايع نميکند!)
ترجمه آیت الله انصاری
گفتند: شگفتا! آيا تو خود يوسفي؟! گفت: من يوسفم و اين برادر من است، همانا خدا بر ما منت نهاده است؛ بي ترديد هر کس پرهيزکاري کند و شکيبايي ورزد، [پاداش شايسته مي يابد]؛ زيرا خدا پاداش نيکوکاران را تباه نمي کند.
ترجمه دکتر فولادوند
گفتند: «آيا تو خود، يوسفى؟» گفت: «[آرى،] من يوسفم و اين برادر من است. به راستى خدا بر ما منت نهاده است. بىگمان، هر که تقوا و صبر پيشه کند، خدا پاداش نيکوکاران را تباه نمىکند.»
تفسیر نمونه
#87