وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنُطْعِمُ مَنْ لَوْ يَشَاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ(47)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
و هنگامي که به آنان گفته شود: (از آنچه خدا به شما روزي کرده انفاق کنيد!)، کافران به مومنان
ميگويند: (آيا ما کسي را اطعام کنيم که اگر خدا ميخواست او را اطعام ميکرد؟! (پس خدا خواسته است
او گرسنه باشد)، شما فقط در گمراهي آشکاريد)!
ترجمه آیت الله انصاری
و هنگامي که به آنان گويند: از آنچه خدا روزي شما کرده، انفاق کنيد، کافران به مؤمنان گويند: آيا کساني را اطعام کنيم که اگر خدا مي خواست آنان را اطعام مي کرد؟ [پس گرسنگي را خدا بر آنان خواسته است] ولي شما [اي کفرپيشگان!] جز در گمراهي آشکاري نيستند.
ترجمه دکتر فولادوند
و چون به آنان گفته شود: «از آنچه خدا به شما روزى داده انفاق کنيد»، کسانى که کافر شدهاند، به آنان که ايمان آوردهاند، مىگويند: «آيا کسى را بخورانيم که اگر خدا مىخواست [خودش] وى را مىخورانيد؟ شما جز در گمراهىِ آشکارى [بيش] نيستيد.»
تفسیر نمونه
#45