يَكَادُ الْبَرْقُ يَخْطَفُ أَبْصَارَهُمْ ۖ كُلَّمَا أَضَاءَ لَهُمْ مَشَوْا فِيهِ وَإِذَا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قَامُوا ۚ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَأَبْصَارِهِمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ(20)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
(روشنائي خيره کننده) برق، نزديک است چشمانشان را بربايد. هر زمان که (برق جستن ميکند، و صفحه
بيابان را) براي آنها روشن ميسازد، (چند گامي) در پرتو آن راه ميروند، و چون خاموش ميشود، توقف
ميکنند. و اگر خدا بخواهد، گوش و چشم آنها را از بين ميبرد، چرا که خداوند بر هر چيز تواناست.
ترجمه آیت الله انصاری
نزديک است که آن برقِ [بسيار رخشنده، روشنيِ] چشم هاي آنان را بربايد؛ زماني که آنان را روشني دهد، در آن روشني راه مي روند و چون محيط را بر آنان تاريک کند، مي ايستند و اگر خدا مي خواست [شنواييِ] گوش و [بيناييِ] چشم آنان را نابود مي کرد؛ زيرا خدا بر هر کاري تواناست.
ترجمه دکتر فولادوند
نزديک است که برق چشمانشان را بربايد؛ هر گاه که بر آنان روشنى بخشد، در آن گام زنند؛ و چون راهشان را تاريک کند، [بر جاى خود] بايستند؛ و اگر خدا مىخواست شنوايى و بينايىشان را برمىگرفت، که خدا بر همه چيز تواناست.
تفسیر نمونه
#17