وَإِذَا أَنْعَمْنَا عَلَى الْإِنْسَانِ أَعْرَضَ وَنَأَىٰ بِجَانِبِهِ وَإِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعَاءٍ عَرِيضٍ(51)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
و هرگاه به انسان (غافل و بيخبر) نعمت دهيم، روي ميگرداند و به حال تکبر از حق دور ميشود، ولي
هرگاه مختصر ناراحتي به او رسد، تقاضاي فراوان و مستمر (براي بر طرف شدن آن) دارد!
ترجمه آیت الله انصاری
و هنگامي که به انسان نعمت عطا مي کنيم [از طاعت و عبادت] روي بر مي گرداند و [با کبر و نخوت] از ما دور مي شود، و چون آسيبي به او رسد [براي برطرف شدنش] به دعاي فراوان و طولاني روي مي آورد؛
ترجمه دکتر فولادوند
و چون انسان را نعمت بخشيم، روى برتابد و خود را کنار کشد، و چون آسيبى بدو رسد دست به دعاى فراوان بردارد.
تفسیر نمونه
#49