وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلًّا لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّكَ رَءُوفٌ رَحِيمٌ(10)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
(همچنين) کساني که بعد از آنها [= بعد از مهاجران و انصار] آمدند و ميگويند: (پروردگارا! ما
و برادرانمان را که در ايمان بر ما پيشي گرفتند بيامرز، و در دلهايمان حسد و کينهاي نسبت به مومنان
قرار مده! پروردگارا، تو مهربان و رحيمي!)
ترجمه آیت الله انصاری
و نيز کساني که بعد از آنان [انصار و مهاجرين] آمدند در حالي که مي گويند: پروردگارا! ما و برادرانمان را که به ايمان بر ما پيشي گرفتند بيامرز، و در دل هايمان نسبت به مؤمنان، خيانت و کينه قرار مده. پروردگارا! يقيناً تو رؤوف و مهرباني.
ترجمه دکتر فولادوند
و [نيز] کسانى که بعد از آنان [=مهاجران و انصار] آمدهاند [و] مىگويند: «پروردگارا، بر ما و بر آن برادرانمان که در ايمان آوردن بر ما پيشى گرفتند ببخشاى، و در دلهايمان نسبت به کسانى که ايمان آوردهاند [هيچ گونه] کينهاى مگذار! پروردگارا، راستى که تو رئوف و مهربانى.»
تفسیر نمونه
#8