وَإِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ ۖ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ ۚ وَكَانَ الْإِنْسَانُ كَفُورًا(67)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
و هنگامي که در دريا ناراحتي به شما برسد، جز او، تمام کساني را که (براي حل مشکلات خود) ميخوانيد،
فراموش ميکنيد، اما هنگامي که شما را به خشکي نجات دهد، روي ميگردانيد، و انسان، بسيار ناسپاس
است!
ترجمه آیت الله انصاری
و زماني که در دريا سختي و آسيبي به شما رسد، هر که را جز او مي خوانيد ناپديد و گم مي شود، و هنگامي که شما را [با سوق دادنتان] به سوي خشکي نجات دهد [از خدا] روي مي گردانيد. و انسان [با اينکه الطاف خدا را همواره در زندگي خود لمس مي کند] بسيار ناسپاس است.
ترجمه دکتر فولادوند
و چون در دريا به شما صدمهاى برسد، هر که را جز او مىخوانيد ناپديد [و فراموش] مىگردد، و چون [خدا] شما را به سوى خشکى رهانيد، رويگردان مىشويد، و انسان همواره ناسپاس است.
تفسیر نمونه
#66