إِذْ أَوَى الْفِتْيَةُ إِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوا رَبَّنَا آتِنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًا(10)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
زماني را به خاطر بياور که آن جوانان به غار پناه بردند، و گفتند: (پروردگارا!ما را از سوي
خودت رحمتي عطا کن، و راه نجاتي براي ما فراهم ساز!)
ترجمه آیت الله انصاری
[ياد کن] هنگامي را که [آن] جوانان در غار پناه گرفتند و گفتند: پروردگارا! رحمتي از نزد خود به ما عطا کن، و براي ما در کارمان زمينه هدايتي فراهم آور.
ترجمه دکتر فولادوند
آنگاه که جوانان به سوى غار پناه جستند و گفتند: «پروردگار ما! از جانب خود به ما رحمتى بخش و کار ما را براى ما به سامان رسان.»
تفسیر نمونه
#9