فَكُلِي وَاشْرَبِي وَقَرِّي عَيْنًا ۖ فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَٰنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا(26)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
(از اين غذاي لذيذ) بخور، و (از آن آب گوارا) بنوش، و چشمت را (به اين مولود جديد) روشن دار!
و هرگاه کسي از انسانها را ديدي، (با اشاره) بگو: من براي خداوند رحمان روزهاي نذر کردهام، بنابراين
امروز با هيچ انساني هيچ سخن نميگويم! (و بدان که اين نوزاد، خودش از تو دفاع خواهد کرد!))
ترجمه آیت الله انصاری
پس [از آن خرما] بخور و [از آن نهر] بياشام و خاطرت را شاد و خوش دار، و اگر از مردم کسي را ديدي [که درباره نوزادت پرسيد] بگو: من براي [خداي] رحمان روزه [سکوت] نذر کرده ام، پس هرگز امروز با هيچ انساني سخن نخواهم گفت.
ترجمه دکتر فولادوند
و بخور و بنوش و ديده روشن دار. پس اگر کسى از آدميان را ديدى، بگوى: «من براى [خداى] رحمان روزه نذر کردهام، و امروز مطلقاً با انسانى سخن نخواهم گفت.»
تفسیر نمونه
#22