قَالَ الَّذِينَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ رَبَّنَا هَٰؤُلَاءِ الَّذِينَ أَغْوَيْنَا أَغْوَيْنَاهُمْ كَمَا غَوَيْنَا ۖ تَبَرَّأْنَا إِلَيْكَ ۖ مَا كَانُوا إِيَّانَا يَعْبُدُونَ(63)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
گروهي (از معبودان) که فرمان عذاب درباره آنها مسلم شده است ميگويند: (پروردگارا! ما اينها
[= عابدان] را گمراه کرديم، (آري) ما آنها را گمراه کرديم همانگونه که خودمان گمراه شديم، ما
از آنان به سوي تو بيزاري ميجوييم، آنان در حقيقت ما را نميپرستيدند (بلکه هواي نفس خود را پرستش
ميکردند)!)
ترجمه آیت الله انصاری
کساني که عذاب بر آنان حتمي و لازم شده [از سردمداران شرک و کفر که مردم را به اطاعت و بندگي خود واداشتند] مي گويند: پروردگارا! اينانند [مطيعان ما] که گمراهشان کرديم، همان گونه که ما [به اختيار خود] گمراه شديم آنان را نيز [به اختيار و انتخاب خودشان] گمراه کرديم، [از آنان] به سوي تو بيزاري مي جوييم، ما را نمي پرستيدند، [بلکه هواي نفسشان را مي پرستيدند،]
ترجمه دکتر فولادوند
آنان که حکم [عذاب] بر ايشان واجب آمده، مىگويند: «پروردگارا، اينانند کسانى که گمراه کرديم، گمراهشان کرديم همچنانکه خود گمراه شديم، [از آنان] به سوى تو بيزارى مىجوييم، ما را نمىپرستيدند [بلکه پندار خود را دنبال مىکردند].»
تفسیر نمونه
#61