وَلَمَّا أَنْ جَاءَتْ رُسُلُنَا لُوطًا سِيءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَقَالُوا لَا تَخَفْ وَلَا تَحْزَنْ ۖ إِنَّا مُنَجُّوكَ وَأَهْلَكَ إِلَّا امْرَأَتَكَ كَانَتْ مِنَ الْغَابِرِينَ(33)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
هنگامي که فرستادگان ما نزد لوط آمدند، از ديدن آنها بدحال و دلتنگ شد، گفتند: (نترس و غمگين
مباش، ما تو و خانوادهات را نجات خواهيم داد، جز همسرت که در ميان قوم باقي ميماند.
ترجمه آیت الله انصاری
و چون فرستادگان ما نزد لوط آمدند به سبب [حضور] آنان [به صورت جواناني آراسته] بدحال و بي طاقت شد، و گفتند: مترس و غمگين مباش، قطعاً ما نجات دهنده تو و خانواده ات هستيم، مگر همسرت را که از باقي ماندگان خواهد بود،
ترجمه دکتر فولادوند
و هنگامى که فرستادگان ما به سوى لوط آمدند، به علت [حضور] ايشان ناراحت شد و دستش از [حمايت] آنها کوتاه گرديد. گفتند: «مترس و غم مدار که ما تو و خانوادهات را -جز زنت که از باقىماندگان [در خاکستر آتش] است- حتماً مى رهانيم.
تفسیر نمونه
#31