اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّيَاحَ فَتُثِيرُ سَحَابًا فَيَبْسُطُهُ فِي السَّمَاءِ كَيْفَ يَشَاءُ وَيَجْعَلُهُ كِسَفًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ ۖ فَإِذَا أَصَابَ بِهِ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ إِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ(48)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
خداوند همان کسي است که بادها را ميفرستد تا ابرهايي را به حرکت در آورند، سپس آنها را در پهنه
آسمان آن گونه که بخواهد ميگستراند و متراکم ميسازد، در اين هنگام دانههاي باران را ميبيني که
از لا به لاي آن خارج ميشود،هنگامي که اين (باران حياتبخش) را به هر کس از بندگانش که بخواهد
ميرساند، ناگهان خوشحال ميشوند.
ترجمه آیت الله انصاری
خداست که بادها را مي فرستد تا ابري را برمي انگيزد، پس آن را در آسمان آن گونه که بخواهد مي گستراند و به صورت بخش بخش و پاره هاي مختلف در مي آورد، پس باران را مي بيني که از لابه لاي آن بيرون مي آيد و چون آن را به هرکس از بندگانش که بخواهد مي رساند، آن گاه شادمان و خوشحال مي شوند.
ترجمه دکتر فولادوند
خدا همان کسى است که بادها را مىفرستد و ابرى برمىانگيزد و آن را در آسمان -هر گونه بخواهد- مىگستراند و انبوهش مىگرداند، پس مىبينى باران از لابلاى آن بيرون مىآيد. و چون آن را به هر کس از بندگانش که بخواهد، رسانيد، بناگاه آنان شادمانى مىکنند.
تفسیر نمونه
#46