يُنَادُونَهُمْ أَلَمْ نَكُنْ مَعَكُمْ ۖ قَالُوا بَلَىٰ وَلَٰكِنَّكُمْ فَتَنْتُمْ أَنْفُسَكُمْ وَتَرَبَّصْتُمْ وَارْتَبْتُمْ وَغَرَّتْكُمُ الْأَمَانِيُّ حَتَّىٰ جَاءَ أَمْرُ اللَّهِ وَغَرَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ(14)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
آنها را صدا ميزنند: (مگر ما با شما نبوديم؟!) ميگويند: (آري، ولي شما خود را به هلاکت افکنديد
و انتظار (مرگ پيامبر را) کشيديد، و (در همه چيز) شک و ترديد داشتيد، و آرزوهاي دور و دراز شما
را فريب داد تا فرمان خدا فرا رسيد، و شيطان فريبکار شما را در برابر (فرمان) خداوند فريب داد!
ترجمه آیت الله انصاری
مؤمنان را ندا مي دهند: آيا ما [در دنيا] با شما نبوديم؟ مي گويند: چرا، ولي شما خود را [به سبب نفاق و دشمني با خدا و رسول] در بلا و هلاکت افکنديد و به انتظار [خاموش شدن چراغ اسلام و نابودي پيامبر] نشستيد و [نسبت به حقايق] در ترديد بوديد و آرزوها [ي دور و دراز و بي پايه،] شما را فريفت، تا فرمان خدا [به نابودي شما] در رسيد و [شيطان] فريبنده، شما را فريب داد.
ترجمه دکتر فولادوند
[دو رويان،] آنان را ندا درمىدهند: «آيا ما با شما نبوديم؟» مىگويند: «چرا، ولى شما خودتان را در بلا افکنديد و امروز و فردا کرديد و ترديد آورديد و آرزوها شما را غرّه کرد تا فرمان خدا آمد و [شيطان ]مغرورکننده، شما را در باره خدا بفريفت.
تفسیر نمونه
#12