وَلَا عَلَى الَّذِينَ إِذَا مَا أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لَا أَجِدُ مَا أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوْا وَأَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَنًا أَلَّا يَجِدُوا مَا يُنْفِقُونَ(92)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
و (نيز) ايرادي نيست بر آنها که وقتي نزد تو آمدند که آنان را بر مرکبي (براي جهاد) سوار کني،
گفتي: (مرکبي که شما را بر آن سوار کنم، ندارم!) (از نزد تو) بازگشتند در حالي که چشمانشان از
اندوه اشکبار بود، زيرا چيزي نداشتند که در راه خدا انفاق کنند (و با آن به ميدان بروند)
ترجمه آیت الله انصاری
و نيز بر کساني که هنگامي که نزد تو آمدند تا آنان را [براي رفتن به سوي نبرد] سوار مرکبي کني، گفتي: [به سبب نبود امکانات] بر مرکبي دسترسي ندارم تا شما را به جهاد برم، هيچ مؤاخذه و سرزنشي نيست؛ [از نزد تو] بازگشتند در حالي که به خاطر غصه و اندوه از ديدگانشان اشک مي ريخت که چرا چيزي نمي يابند تا [در نبرد با دشمنان] هزينه کنند.
ترجمه دکتر فولادوند
و [نيز] گناهى نيست بر کسانى که چون پيش تو آمدند تا سوارشان کنى [و] گفتى: «چيزى پيدا نمىکنم تا بر آن سوارتان کنم»، برگشتند، و در اثر اندوه، از چشمانشان اشک فرو مىريخت که [چرا] چيزى نمىيابند تا [در راه جهاد] خرج کنند.
تفسیر نمونه
#91