وَلَوْ أَنَّ لِكُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ مَا فِي الْأَرْضِ لَافْتَدَتْ بِهِ ۗ وَأَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ ۖ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ ۚ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ(54)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
و هر کس که ستم کرده، اگر تمامي آنچه روي زمين است در اختيار داشته باشد، (همه را از هول عذاب،)
براي نجات خويش ميدهد! و هنگامي که عذاب را ببينند،( پشيمان ميشوند، اما) پشيماني خود را کتمان
ميکنند (،مبادا رسواتر شوند)! و در ميان آنها، بعدالت داوري ميشود، و ستمي بر آنها نخواهد شد!
ترجمه آیت الله انصاری
اگر [در قيامت] براي هر کسي که ستم کرده همه ثروتي که در زمين است فراهم باشد، يقيناً آن را براي بازخريد خود [از عذاب جاودانه] مي پردازد؛ و زماني که عذاب را ببينند [از شدت شرمساري] پشيماني و اندوه خود را پنهان مي کنند، وميان آنان به عدالت و انصاف داوري مي شود و مورد ستم قرار نخواهند گرفت.
ترجمه دکتر فولادوند
و اگر، براى هر کسى که ستم کرده است، آنچه در زمين است مىبود، قطعاً آن را براى [خلاصى و] بازخريد خود مىداد. و چون عذاب را ببينند پشيمانى خود را پنهان دارند، و ميان آنان به عدالت داورى شود و بر ايشان ستم نرود.
تفسیر نمونه
#53