أُولَٰئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَىٰ رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُ ۚ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُورًا(57)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
کساني را که آنان ميخوانند، خودشان وسيلهاي (براي تقرب) به پروردگارشان ميجويند، وسيلهاي هر
چه نزديکتر، و به رحمت او اميدوارند، و از عذاب او ميترسند، چرا که عذاب پروردگارت، همواره در
خور پرهيز و وحشت است!
ترجمه آیت الله انصاری
کساني [از فرشتگان، پريان و ارواح را] که آنان [به عنوان معبود] مي پرستند [خود آنان براي رفع نيازمندي هايشان] به سوي پروردگارشان وسيله مي جويند، تا کدامشان نزديک تر باشد، و به رحمت او اميد دارند، و از عذابش مي ترسند؛ زيرا عذاب پروردگارت شايسته پرهيز است.
ترجمه دکتر فولادوند
آن کسانى را که ايشان مىخوانند [خود] به سوى پروردگارشان تقرب مىجويند [تا بدانند] کدام يک از آنها [به او] نزديکترند، و به رحمت وى اميدوارند، و از عذابش مىترسند، چرا که عذاب پروردگارت همواره در خور پرهيز است.
تفسیر نمونه
#53