قَالَ فَاذْهَبْ فَإِنَّ لَكَ فِي الْحَيَاةِ أَنْ تَقُولَ لَا مِسَاسَ ۖ وَإِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَنْ تُخْلَفَهُ ۖ وَانْظُرْ إِلَىٰ إِلَٰهِكَ الَّذِي ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۖ لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِي الْيَمِّ نَسْفًا(97)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
(موسي) گفت: (برو، که بهره تو در زندگي دنيا اين است که (هر کس با تو نزديک شود) بگوئي (با
من تماس نگير!) و تو ميعادي (از عذاب خدا) داري، که هرگز تخلف نخواهد شد! (اکنون) بنگر به اين
معبودت که پيوسته آن را پرستش ميکردي! و ببين ما آن را نخست ميسوزانيم، سپس ذرات آن را به دريا
ميپاشيم!
ترجمه آیت الله انصاری
[موسي] گفت: پس [از ميان مردم] برو، يقيناً کيفر تو [به خاطر دور انداختن آثار رسالت و ساختن گوساله] در زندگي اين است که [دچار بيماري مُسري ويژه اي شوي تا هر کس نزديکت آيد بگويي:] به من دست نزنيد؛ و تو را وعده گاهي [از عذاب بسيار سخت قيامت] است که هرگز نسبت به تو از آن تخلف نخواهد شد، و [اکنون] به معبودت که همواره ملازمش بودي نگاه کن که حتماً آن را در آتش بسوزانيم، سپس سوخته اش را در دريا مي پاشيم.
ترجمه دکتر فولادوند
گفت: «پس برو که بهره تو در زندگى اين باشد که [به هر که نزديک تو آمد] بگويى: [به من] دست مزنيد و تو را موعدى خواهد بود که هرگز از آن تخلف نخواهى کرد، و [اينک] به آن خدايى که پيوسته ملازمش بودى بنگر، آن را قطعاً مىسوزانيم و خاکسترش مىکنيم [و] در دريا فرو مىپاشيم.»
تفسیر نمونه
#92