قَالُوا سُبْحَانَكَ مَا كَانَ يَنْبَغِي لَنَا أَنْ نَتَّخِذَ مِنْ دُونِكَ مِنْ أَوْلِيَاءَ وَلَٰكِنْ مَتَّعْتَهُمْ وَآبَاءَهُمْ حَتَّىٰ نَسُوا الذِّكْرَ وَكَانُوا قَوْمًا بُورًا(18)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
(در پاسخ) ميگويند: (منزهي تو! براي ما شايسته نبود که غير از تو اوليايي برگزينيم، ولي آنان
و پدرانشان را از نعمتها برخوردار نمودي تا اينکه (به جاي شکر نعمت) ياد تو را فراموش کردند و
تباه و هلاک شدند. )
ترجمه آیت الله انصاری
پاسخ مي دهند: شگفتا! سزاوار ما نبود که در برابر تو دوستان و پيرواني براي [پرستش] خود بگيريم، ولي تو اينان و پدرانشان را [از نعمت ها] برخوردار کردي [و آنان به جاي شکر نعمت ها چنان در شهوات غرق شدند] تا آنکه ياد تو را فراموش کردند و گروهي هلاکت يافته شدند.
ترجمه دکتر فولادوند
مىگويند: «منزهى تو، ما را نسزد که جز تو دوستى براى خود بگيريم، ولى تو آنان و پدرانشان را برخوردار کردى تا [آنجا که] ياد [تو] را فراموش کردند و گروهى هلاکشده، بودند.»
تفسیر نمونه
#17