وَأَصْبَحَ الَّذِينَ تَمَنَّوْا مَكَانَهُ بِالْأَمْسِ يَقُولُونَ وَيْكَأَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَيَقْدِرُ ۖ لَوْلَا أَنْ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا لَخَسَفَ بِنَا ۖ وَيْكَأَنَّهُ لَا يُفْلِحُ الْكَافِرُونَ(82)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
و آنها که ديروز آرزو ميکردند بجاي او باشند (هنگامي که اين صحنه را ديدند) گفتند: (واي بر
ما! گويي خدا روزي را بر هر کس از بندگانش بخواهد گسترش ميدهد يا تنگ ميگيرد! اگر خدا بر ما منت
ننهاده بود، ما را نيز به قعر زمين فرو مي برد! اي واي گويي کافران هرگز رستگار نميشوند!
ترجمه آیت الله انصاری
و بامدادان، آنانکه ديروز مقام و جايگاه او را آرزو داشتند [چنان حالي شدند که] مي گفتند: وه! گويي خدا رزق را براي هر کس از بندگانش بخواهد وسعت مي دهد، و [براي هر که بخواهد] تنگ مي گيرد، اگر خدا بر ما منت نگذاشته بود، ما را نيز در زمين فرو برده بود، وه، گويي کافران رستگار نمي شوند.
ترجمه دکتر فولادوند
و همان کسانى که ديروز آرزو داشتند به جاى او باشند، صبح مىگفتند: «واى، مثل اينکه خدا روزى را براى هر کس از بندگانش که بخواهد گشاده يا تنگ مىگرداند، و اگر خدا بر ما منّت ننهاده بود، ما را [هم] به زمين فرو برده بود؛ واى، گويى که کافران رستگار نمىگردند.»
تفسیر نمونه
#79