وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْنًا عَلَىٰ وَهْنٍ وَفِصَالُهُ فِي عَامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لِي وَلِوَالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ(14)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
و ما به انسان درباره پدر و مادرش سفارش کرديم، مادرش او را با ناتواني روي ناتواني حمل کرد
(به هنگام بارداري هر روز رنج و ناراحتي تازهاي را متحمل ميشد)، و دوران شيرخوارگي او در دو سال
پايان مييابد، (آري به او توصيه کردم) که براي من و براي پدر و مادرت شکر بجا آور که بازگشت (همه
شما)به سوي من است!
ترجمه آیت الله انصاری
و انسان را درباره پدر و مادرش سفارش کرديم، مادرش به او حامله شد [در حالي که] سستي به روي سستي [به او دست مي داد] و باز گرفتنش [از شير] در دو سال است [و سفارش کرديم] که براي من و پدر و مادرت سپاس گزاري کن؛ بازگشت [همه] فقط به سوي من است.
ترجمه دکتر فولادوند
و انسان را در باره پدر و مادرش سفارش کرديم؛ مادرش به او باردار شد، سستى بر روى سستى. و از شير باز گرفتنش در دو سال است. [آرى، به او سفارش کرديم] که شکرگزارِ من و پدر و مادرت باش که بازگشت [همه] به سوى من است.
تفسیر نمونه
#12