قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ إِلَىٰ نِعَاجِهِ ۖ وَإِنَّ كَثِيرًا مِنَ الْخُلَطَاءِ لَيَبْغِي بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَقَلِيلٌ مَا هُمْ ۗ وَظَنَّ دَاوُودُ أَنَّمَا فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَخَرَّ رَاكِعًا وَأَنَابَ ۩(24)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
(داوود) گفت: (مسلما او با درخواست يک ميش تو براي افزودن آن به ميشهايش، بر تو ستم نموده،
و بسياري از شريکان (و دوستان) به يکديگر ستم ميکنند، مگر کساني که ايمان آورده و اعمال صالح
انجام دادهاند، اما عده آنان کم است!) داوود دانست که ما او را (با اين ماجرا) آزمودهايم، از
اين رو از پروردگارش طلب آمرزش نمود و به سجده افتاد و توبه کرد.
ترجمه آیت الله انصاری
گفت: يقيناً او با درخواست افزودن ميش تو به ميش هاي خود بر تو ستم روا داشته است، و قطعاً بسياري از معاشران و شريکان به يکديگر ستم مي کنند، به جز کساني که ايمان آورده و کارهاي شايسته انجام داده اند و اينان اندک اند. و داود دانست که ما او را [در اين حادثه] آزموده ايم، در نتيجه از پروردگارش درخواست آمرزش کرد و بي درنگ به حالت خضوع به رو در افتاد و به خدا بازگشت.
ترجمه دکتر فولادوند
[داوود] گفت: «قطعاً او در مطالبه ميش تو [اضافه] بر ميشهاى خودش، بر تو ستم کرده، و در حقيقت بسيارى از شريکان به همديگر ستم روا مىدارند، به استثناى کسانى که ايمان آورده و کارهاى شايسته کردهاند، و اينها بس اندکند، و داوود دانست که ما او را آزمايش کردهايم. پس، از پروردگارش آمرزش خواست و به رو درافتاد و توبه کرد.
تفسیر نمونه
#21