وَلَقَدْ رَاوَدُوهُ عَنْ ضَيْفِهِ فَطَمَسْنَا أَعْيُنَهُمْ فَذُوقُوا عَذَابِي وَنُذُرِ(37)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
آنها از لوط خواستند ميهمانانش را در اختيارشان بگذارد، ولي ما چشمانشان را نابينا و محو کرديم
(و گفتيم:) بچشيد عذاب و انذارهاي مرا!
ترجمه آیت الله انصاری
و از ميهمانانش [که در حقيقت فرشتگان ما بودند] کام جويي خواستند، در نتيجه ديدگانشان را محو و نابينا کرديم؛ پس [گفتيم: طعمِ] عذاب و هشدارهايم را بچشيد.
ترجمه دکتر فولادوند
و از مهمان[هاى] او کام دل خواستند، پس فروغ ديدگانشان را سترديم و [گفتيم:] «[مزه] عذاب و هشدارهاى مرا بچشيد.»
تفسیر نمونه
#33