۞ وَعَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ ۖ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا(111)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
و (در آن روز) همه چهرهها در برابر خداوند حي قيوم، خاضع ميشود، و مايوس (و زيانکار) است آن
که بار ستمي بر دوش دارد!
ترجمه آیت الله انصاری
و همه چهره ها در برابر [خداي] زنده قائم به ذات خاضع و فروتن مي شوند، و کسي که بار ظلم و ستمي با خود برداشت، مسلماً محروم و نااميد شود،
ترجمه دکتر فولادوند
و چهرهها براى آن [خداى] زنده پاينده خضوع مىکنند، و آن کس که ظلمى بر دوش دارد نوميد مىماند.
تفسیر نمونه
#105