قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِلِقَاءِ اللَّهِ ۖ حَتَّىٰ إِذَا جَاءَتْهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً قَالُوا يَا حَسْرَتَنَا عَلَىٰ مَا فَرَّطْنَا فِيهَا وَهُمْ يَحْمِلُونَ أَوْزَارَهُمْ عَلَىٰ ظُهُورِهِمْ ۚ أَلَا سَاءَ مَا يَزِرُونَ(31)
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی
آنها که لقاي پروردگار را تکذيب کردند، مسلما زيان ديدند، (و اين تکذيب، ادامه مي يابد) تا
هنگامي که ناگهان قيامت به سراغشان بيايد، ميگويند: (اي افسوس بر ما که درباره آن، کوتاهي کرديم!)
و آنها (بار سنگين) گناهانشان را بر دوش ميکشند، چه بد باري بر دوش خواهند داشت!
ترجمه آیت الله انصاری
کساني که ديدار [پاداش و مقام قرب] خدا را تکذيب کردند، يقيناً دچار زيان شدند. تا هنگامي که قيامت به طور ناگهان و غافل گيرانه به آنان رسد، مي گويند: اي بر ما دريغ و افسوس که نسبت به تکاليف و وظايف شرعي خود کوتاهي کرديم. و آنان بار سنگين گناهانشان را بر دوش مي کشند؛ آگاه باشيد! بد باري است که بر دوش خواهند کشيد.
ترجمه دکتر فولادوند
کسانى که لقاى الهى را دروغ انگاشتند قطعاً زيان ديدند. تا آنگاه که قيامت بناگاه بر آنان دررسد، مىگويند: «اى دريغ بر ما، بر آنچه در باره آن کوتاهى کرديم.» و آنان بار سنگين گناهانشان را به دوش مىکشند. چه بد است بارى که مىکِشند.
تفسیر نمونه
#29